Bu aralar sanırım herkesin üstündeki depresyona meyil halsizlik, bıkkınlık bende de var.
Ancak yasasın bahar geldı!
Haftasonumuz bol rakılı ve hareketlı gectı.

Sokakta olmaya bayılıyorsun, sanırım bunda tüm gebelıgım boyunca senınle uzun uzun yürüyüşlerimizin etkisi çok.

Dün ilk defa, ananen odandan çıktığında peşinden ağladın.
Uzun süredir, 'arkadan ağlama' evresinin ne zaman geleceğini konuşuyorduk.
Sanırım başladı :/
Ne geçiyor acaba aklından o sırada?

Artık yavaş yavaş seni kucağıma aldığımda bana sarılıyor kolların.
Dünyanın tüm güzelliklerine ben sahipmişim gibi sanki o anda. Öyle bir duygu bu.

Dönmeye başladın ve yavaş yavaş oturuyorsun artık. Bu sayede bir sürü oyuncak almamın da zamanı gelıyor , oyuncak almak çok güzel.

Zamanla daha çok oyun ve pratiklik kazanacağım.

Sanırım karakterimde yeni yerler keşfediyorum.

Mesela zora gelince kaçmak ve çabuk pes etmek. :)

Üzgünüm Ekin, annen ananen gibi değil. Benim annem dünyanın en güçlü kadınıymış meğer, ben onun tırnağı değilmişim.
Neyse kızım iyi kötü kondisyon kazanacağım bende seninle :)


Bu fotoğraf da geçtiğimiz haftasonu ananen, halan ve babaannenle geçirdiğimiz bir pazar öğle sonrasından.
Yine herkesin oyuncak bebeğiydin o günde.