2 gün önce sanırım hayatım boyunca aklımdan çıkmayacak bir an yaşadık.

İşten eve gelmem gereken saatte gelmeyince yaklaşık 2 saat boyunca durmadan ağlamışsın. Koşarak eve döndüm ve ilk karşılaşma anımız muazzamdı. Bana baktın, güldün ve bir daha hiç ağlamadın. Uzun zamandır seni emmeye ikna etmeye çalışırken, sen o gün mememden hiç ayrılmadın.

Beni özlemişşin annecim!
Ertesi gün işe gitmedim, tüm gün birlikte olmanın tadını çıkardık.


Umarım çalıştığım için , içinde bir yerlerde bağımızı etkileyen, güvenini sarsan bir duygu oluşmuyordur.

Dün gece sanırım ilk kez emekledin.
ama geri geri :)

Bugünlerde baş başa kalmıyoruz hiç. Evimizde hep bir aksiyon hali. Ananen ve deden 15 gundur bizdeler, bir süre daha birlikteyiz sanırım , onlarla olmak bizim için büyük konfor. Baban da öyle düşünüyordur umarım :)

Anne olmak çok zor !
Ama sen bana sarılınca hayat çok güzel!
Vazgeçtiklerim, yaşadıklarımın yanında bazen kıymetli görünse de, ufacık değersiz anlar gibi sanki.

Bazen depresyonda olduğumu düşünüyorum.
Gebelıkte, lohusalıkta ara ara yoklayan duygular yine zorluyor beni.
Başa çıkabildiğim de oluyor, çıkamadığımda.
Bir terapiste gitmem gerekecek sanırım.
Kararsızım.


Hayalimde yeni bir iş var.
Umarım olacak!
Umarım birlikte yeni bir hayatı kuracağız.